جنگ – ویکی فقه

وب گالی، فیلسوفان جنگ و صلح: کانت، ج۱، ص۳۱ـ۳۲، کلاؤزِویتس، مارکس، انگلس، تولستوی، ترجمه محسن حکیمی، تهران ۱۳۷۲ ش. افلاطون، جمهوری، ترجمه محمدحسن لطفی، تهران ۱۳۵۳ ش. محمدحسن بن باقر نجفی، جواهر الکلام فی شرح شرائع الاسلام، ج۲۱، ص۷۹ـ۸۲، ج ۲۱، چاپ عباس قوچانی، بیروت ۱۹۸۱. ۱۰۸. ↑ وهبه مصطفی زحیلی، آثار الحرب فی الفقه الاسلامی، ج۱، ص۱۰۳ـ ۱۰۵، دمشق ۱۴۱۹/۱۹۹۸. وهبه مصطفی زحیلی، آثار الحرب فی الفقه الاسلامی، دمشق ۱۴۱۹/۱۹۹۸. وهبه مصطفی زحیلی، آثار الحرب فی الفقه الاسلامی، ج۱، ص۷۷، دمشق ۱۴۱۹/۱۹۹۸. ۱۲۴. ↑ وهبه مصطفی زحیلی، آثار الحرب فی الفقه الاسلامی، ج۱، ص۱۰۳ـ۱۰۵، دمشق ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

وهبه مصطفی زحیلی، آثار الحرب فی الفقه الاسلامی، ج۱، ص۱۰۳ـ ۱۰۵، دمشق ۱۴۱۹/۱۹۹۸. ۶۸. ↑ جوادعلی، المُفَصَّل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج۵، ص۴۰۲، بغداد ۱۴۱۳/۱۹۹۳. ↑ رک:ابنقتیبه دینوری، عبدالله بن مسلم، الامامة و السیاسة، ج۱، ص۷۱. إبن أبی شیبة، عبدالله بن محمد، الکتاب المصنف فی الأحادیث والآثار، تحقیق کمال یوسف الحوت، ریاض، مکتبة الرشد، ۱۴۰۹ق. هیثمی، علی بن أبی بکر، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد، القاهرة و بیروت، دار الریان للتراث و دار الکتاب العربی، ۱۴۰۷ق. ↑ ابن کثیر، البدایة و النهایة، ۱۳۹۸ق، ج۶، ص۲۱۲؛ هیثمی، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۲۳۴؛ ابن حجر عسقلانی، فتح الباری، دار المعرفه، ج۱۳، ص۵۵.

علی بن ابوبکر هیثمی، مجمع الزوائد و منبع الفوائد، ج۱۰، ص۲۹۱، بیروت ۱۴۰۸/۱۹۸۸. طبرسی، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۴۹۰ـ ۴۹۱. محمدبن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، بیروت ۱۴۰۵/۱۹۸۵. ۱۰۵. ↑ کارل بروکلمان، تاریخ الشعوب الاسلامیه، ج۱، ص۵۶، نقله الی العربیه نبیه امین فارس و منیر بعلبکی، بیروت ۱۹۴۸ـ۱۹۴۹. کارل بروکلمان، تاریخ الشعوب الاسلامیه، نقله الی العربیه نبیه امین فارس و منیر بعلبکی، بیروت ۱۹۴۸ـ۱۹۴۹. علی بن ابی طالب (ع)، امام اول، ج۱، ص۶۶ـ ۶۸، نهج البلاغه، شرح محمد عبده، چاپ عبدالعزیز سیدالاهل، بیروت ۱۳۸۲/ ۱۹۶۳.

↑ شریف رضی، نهج البلاغه، ۱۴۱۳ق، خطبه ۱۷۳، ص۲۰۶. ↑ مجلسی، بحار الأنوار، ۱۴۰۳ق، ج۳۲، ص۱۲۱؛ شریف رضی، نهج البلاغه، ۱۴۱۳ق، خطبه ۱۳۷، ص۱۵۶. ۲۹. ↑ محمدرضا ضیائی بیگدلی، حقوق جنگ، ج۱، ص۲۰ـ۲۳، تهران ۱۳۷۳ ش. محمود مسائلی و عالیه ارفعی، جنگ و صلح از دیدگاه حقوق و روابط بین الملل، ج۱، ص۸۳، تهران ۱۳۷۳ ش. محمود مسائلی و عالیه ارفعی، جنگ و صلح از دیدگاه حقوق و روابط بین الملل، ج۱، ص۳ـ۵، تهران ۱۳۷۳ ش. ۴۹. ↑ محمدرضا ضیائی بیگدلی، حقوق جنگ، ج۱، ص۹۵ـ ۱۰۳، تهران ۱۳۷۳ ش. ۹. ↑ صلح پایدار: جستارهایی در باب آرمان جهان وطنی کانت، مقدمه بومن و لوتس ـ باخمان، ج۱، ص۴، کمبریج، ماساچوست: انتشارات MIT، ۱۹۹۷.

در تقابل با کانت، کلازویتس با کتاب مشهور «درباره جنگ» به «نظریه پرداز جنگ» شهرت یافت. ۱۴. ↑ امانوئل کانت، صلح پایدار و مقالات دیگر در سیاست، ص ۱۱۳، تاریخ و اخلاق، تد همفری، ایندیاناپولیس ۱۹۸۳. ۳۲. ↑ خوان ریکاردو کول، فضای مقدس و جنگ مقدس: سیاست، ص ۱۶۱، فرهنگ و تاریخ شیعه، لندن ۲۰۰۲. ۷. ↑ فرهنگ تاریخ اندیشه ها، فیلیپ پ. توسعه تسلیحات و افزایش تعداد قربانیان جنگ ها، اندیشه تدوین حقوق جنگ را تقویت کرد. فهمیدم که اگر به آنها مراجعه کنید، آخرین تکه نان خود را با شما تقسیم خواهند کرد. شیوه برخورد با اسیران و مجروحان جنگی و چگونگی تقسیم غنایم نیز به تفصیل در منابع اسلامی مطرح شده است.

در این دوران، کاربرد روش های جاهلی در مورد استخدام افراد در جنگ و احیای سنّت جاهلی جنگ به سبک «غارات» و سوء استفاده از مفهوم جهاد در راه خدا، آموزه های اصیل اسلامی را تحت الشعاع قرار داد. جنگ، واژه ای پارسی و کهن و پر کاربرد به معنای هر گونه درگیری(ذهنی و لفظی و بدنی) افراد با خود یا با دیگران، خصوصاً به معنای زد و خورد خشن میان گروهها و اقوام و ملتها و کشورها به انگیزه های مختلف؛ همین معنای تقریباً اصطلاحی است که در مقاله مفصّل حاضر مورد نظر است.

رفتارهای خصمانه در طول تاریخ، به ویژه در میان گروهها و دولت های رقیب و هم جوار، به اشکال گوناگون بروز کرده و از منظر اهداف و انگیزه ها، گاه فتنه جویانه و گاه عدالت طلبانه بوده اند. البته اين تصور نادرست آنهاست و عنصر مهمي که مي تواند معادلات جنگ را بر هم بزند نيروي انگيزه، روحيه و شهادت طلبي و اراده ملت هاست که در پشتيباني از دولت خويش بر مي آيند. قیمت نفت تحت تأثیر تحریمهای غربی علیه روسیه به دلیل جنگ رویه واوکراین برای نخستین بار در یک دهه گذشته به حدود ۱۳۰ دلار در هر بشکه رسید و تنها خبر نزدیک شدن به توافق هستهای ایران بود که باعث شد قیمتها اندکی عقب نشینی کنند.

سوئیس بهرغم بیطرفی سنتی در سیاست جهانی، در پایان فوریه خود را با تحریمهای اتحادیه اروپا هماهنگ کرد. زیرا پیامبر سیزده سال در مکه با مسالمت مردم را به اسلام دعوت کرد و همین شیوه را در مدینه نیز ادامه داد و اگر سرکشیها و منازعات مشرکان و طاغیان نبود، این روند ادامه مییافت. ۱۴۳. ↑ نعمت الله صفری فروشانی، «درآمدی بر صلح نامه های مسلمانان با ایرانیان در آغاز فتح ایران»، ج۱، ص۵۰ به بعد، تاریخ اسلام، سال ۱، ش ۲ (تابستان ۱۳۷۹). نعمت الله صفری فروشانی، «درآمدی بر صلح نامه های مسلمانان با ایرانیان در آغاز فتح ایران»، ج۱، ص۵۰ به بعد، تاریخ اسلام، سال ۱، ش ۲ (تابستان ۱۳۷۹).

شارل روسو، حقوق مخاصمات مسلحانه، ج۱، ص۲۰۳ـ۲۱۱، ج ۱، ترجمه علی هنجنی و شیرین نیرنوری، (تهران) ۱۳۶۹ ش. عبدالحسین زرین کوب، تاریخ ایران بعد از اسلام، تهران ۱۳۸۰ ش. این به معنای آن است که بعید است تا ماه مه یا ژوئن نفت بیشتری از ایران به بازار عرضه شود. به دنبال جنگ روسیه و اوکراین فرصت ها وتهدیدهایی دامن اقتصاد جهانی از جمله ایران را گرفته است که در این گزارش به برخی از آنها اشاره می کنیم. اقتصادنیوز: استفان والت، استاد روابط بینالملل دانشگاه هاروارد و ستوننویس فارنپالیسی، سردرگمی غرب در واکنش به بحران روسیه و اوکراین را «خوابگردی غرب به سوی جنگ بزرگ» توصیف میکند و مینویسد: من نمیفهمم رهبران غربی چگونه فکر میکنند که میتوانند این بحران را بدون دادن بخشی از آنچه روسیه در مورد این موضوع اصلی میخواهد، حل کنند.

هنگام وقوع جنگ میان دو گروه مسلمان، وظیفه دیگر مسلمانان آن است که میان متخاصمان، بر پایه عدالت، صلح برقرار نمایند و اگر یک طرف از جنگیدن دست برندارد، باید تا زمانی که دست از ظلم و سرکشی برنداشته، با او بجنگند و چون پایان دادن به جنگ را پذیرفت، صلح را برقرار کنند. آیت الله سید محمد تقی مدرسی نسبت به گرفتار شدن کشورهای جهان در گردباد جنگ جهانی دیگری هشدار داد و گفت: از خداوند متعال میخواهم جهانیان را هدایت کرده و از شر جنگ و پیامدهای آن محفوظ بدارد. من یک بنیاد در روسیه تأسیس کردم و سپس در هر یک از کشورهای جانشین این کار را انجام دادم.

انگیزه اصلی جنگ افروزان از معارضه با آن حضرت، فزون خواهی های بی جا و عصیان در برابر سیره عدالت خواهانه ایشان بود، همچنان که حضرت علی خود تعبیر قرآنی «اهل بغی» را در مورد آنان به کار برده است. براساس این تعریف، درگیری های داخلی در یک کشور، جنگ به مفهوم حقوقی آن به شمار نمیرود مگر آنکه یک کشور ثالث این مخاصمه را به عنوان جنگ به رسمیت بشناسد. شش کشور غربی عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد روز جمعه پیش از برگزاری دهمین نشست این شورا از زمان حمله روسیه به اوکراین، استفاده مسکو از این نهاد برای انتشار «اخبار نادرست» و «تبلیغات» را محکوم کردند.

توماس واکر آرنولد، موعظه از اسلام: تاریخ انتشار دین اسلام، ج۱، ص۴۷ـ ۴۸، لندن ۱۹۸۶. ۱۴۵. ↑ توماس واکر آرنولد، موعظه از اسلام: تاریخ انتشار دین اسلام، ج۱، ص۵۱ـ۵۲، لندن ۱۹۸۶. ↑ بلاذری، جمل من أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ش، ج۲، ص۲۵. ↑ بلاذری، جمل من أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ش، ج۲، ص۲۲؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۹۷۰م، ج۴، ص۴۳۵. ↑ بلاذری، جمل من أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ش، ج۲، ص۲۵-۲۶. من همچنین در سال 1984 از چین دیدن کردم، جایی که من اولین خارجی بودم که اجازه تأسیس بنیادی را پیدا کردم (که در سال 1989، درست قبل از قتل عام میدان تیانآن من، آن را تعطیل کردم).

↑ بلاذری، جمل من أنساب الأشراف، ۱۴۱۷ش، ج۳، ص۲۵. ۱۲۰. ↑ محمدبن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۷، ص۳۸۰ـ۳۸۲، بیروت ۱۴۰۵/۱۹۸۵. محمدبن احمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۱۲، ص۶۸ـ۶۹، بیروت ۱۴۰۵/۱۹۸۵. ۶۴. ↑ توشیهیکو ایزوتسو، مفاهیم اخلاقی دینی در قرآن، ج۱، ص۶۸ـ۶۹، مونترال ۱۹۶۶. توشیهیکو ایزوتسو، مفاهیم اخلاقی دینی در قرآن، ج۱، ص۶۸ـ۶۹، مونترال ۱۹۶۶. کارل فون کلازویتس، در باره جنگ، ج۱، ص۲۲، جی.جی. کارل فون کلازویتس، در باره جنگ، ج۱، ص۵، جی.جی. ۱۷۰. ↑ ابن فراء، الاحکام السلطانیه، ج۱، ص۵۱ـ، چاپ محمد حامد فقی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳. ابن فراء، الاحکام السلطانیه، ج۱، ص۴۳، چاپ محمد حامد فقی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳.

ابن فراء، الاحکام السلطانیه، چاپ محمد حامد فقی، بیروت ۱۴۰۳/۱۹۸۳. مفید، محمد بن محمد، الجمل و النصرة لسید العترة فی حرب البصرة، تحقیق سید علی میرشریفی، قم، مکتب الإعلام الإسلامی، ۱۳۷۴ش. ↑ مفید، الجمل و النصره، ۱۳۷۴ش، ۱۳۷۴ش، ص۴۰۹. ↑ أحمد بن حنبل، مسند، مؤسسة قرطبه، ج۶، ص۵۲. أحمد بن حنبل، مسند أحمد بن حنبل، قاهره، مؤسسة قرطبة، بیتا. ابن اثیر، علی بن محمد، أسد الغابة فی معرفة الصحابة، تحقیق محمد ابراهیم بنا و محمد احمد عاشور، قاهره، بینا، بیتا. طوسی، التبیان فی تفسیر القرآن. ۶۳. ↑ حسین حاج حسن، حضاره العرب فی عصر الجاهلیه، ج۱، ص۱۰۶ـ ۱۱۸، بیروت ۱۴۰۵/۱۹۸۴.

۸۱. ↑ حرّعاملی، وسائل الشیعة، ج۱۵، ص۱۹۹. ۷۱. ↑ احمدبن حسین بیهقی، السنن الکبری، ج۱۵، ص۲۵۲، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۳. احمدبن حسین بیهقی، السنن الکبری، ج۱۵، ص۲۵۲، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۳. حسین بن محمدتقی نوری، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، قم ۱۴۰۷ـ ۱۴۰۸. حسن بن یوسف علامه حلّی، تذکره الفقهاء، ج۹، ص۴۶ـ ۴۸، قم ۱۴۱۴. ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البداية والنهاية، تحقیق خلیل شحادة، بیروت، دار الفکر، ۱۳۹۸ق. حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله، المستدرک علی الصحیحین، تحقیق مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت، دار الکتب العلمیة، ۱۴۱۱ق. مسعودی، علی بن حسین، مروج الذهب ومعادن الجوهر، تحقیق و تعلیقه سعید محمد اللحام، بیروت، دار الفکر، ۱۴۲۱ق.

دیدگاهتان را بنویسید